Hayatı iki kafayla yaşamak var

mini-p1020085.JPG

Bu sene Ocak ayında annem rahmetli oldu. Çok güzel bir hayatı oldu, dört çocuk yetiştirdi, güzel bir yuvası vardı, sevdikleri sevenleri boldu. Annemden bende kalanlar ve geride bıraktığı herkezde kalanlar sadece ve sadece düşünceler diyebiliriz. Şöyle açıklıyım. Ailemizin bütün fertlerinin hayatları devam ediyor. Herkez işine gidiyor, çalışıyor, yemek yiyor, televizyon seyrediyor, telefonda konuşuyor, arabanın tamiri ile uğraşıyor, elini yüzünü yıkıyor, aynada saçlarına bakıyor, çayını kahvesini içiyor. Yani hayatın işleri devam ediyor geride kalanlar için. Ama annem için işler bitmiş vaziyette. Ve benim bugün kafamdan annem geçtiğinde (tabi buda sadece ve sadece düşünce halide geçiyor) içimde bir duygu oluşturuyor bu duşünce, tam bu sırada telefon çalıyor, düşünce gidiyor ve hayatın işleri ‘gel bakalım buraya diyor’ ve ben düşüyorum hayatın içine.

Şimdi sizi şöyle bir düşünceye davet ediyorum. Annem hayatayken, herkezin olduğu gibi, bir dolu uğraşısı vardı ama geriye kalanlar onun bunun, sevdiklerinin kafasında ara sıra canlanan düşünceler. Ağer annem bilseydiki, geride kalan sadece birkaç düşünce, hayatını ciddiye alırmıydı acaba. Söylemek istediğim şu; düşünün, bir bakın hayatınızda neler çok ciddi bugün, ve unutmayınki siz öldüğünüzde geride kalacak olan onun bunun kafasında ara sıra geçen birkaç düşünce…Hayatınızı çok ciddi yaşamaya devam etmek istiyormusunuz? Geride kalacak olan onun bunun kafasında aradasırada geçen düşüncelerse niye bukadar ciddi bu hayatınız, bu kadar önemli?

Buna ilk uyanıldığında, insan ozaman oturalım hiçbirşey yapamayalım diye düşünüyor ama hayatın tadı işi ciddiye almadanda çıkmıyor gibi. Evet hayatı iki kafayla yaşamak lazım diyorum. Başarmak için, tümümüzü eldeki işe vermek, mutlu olmak içinsede sonunda sadece onun bunun kafasında, ara sıra geçen birkaç düşünce olarak kalacağımızı unutmamak.

Yorumlar

  1. birkaç sözcük olucaz diyosunuz buda muhtemelen dunyanın sonuna kadar devam edecektir ya sonrası…?

  2. okana katılıyorum ve ben de başkaları ne der düşüncesiyle hareket edilmemesi gerektiğinden yanayım . ve başarıya giden yolun başkalarının düşüncesini önemsememekten geçtiğini söylüyorum . evt bunu söylüyorum ama açılım yapmam gerektiğinide düşünüyorum elbetteki eleştiye açık ta olunmalı ve bu eleştirilerden farkındalık kazanabilme ihtimali olacağı için dediğin dedik bir ruh halinin anlamsız olduğunu düşünüyorum . yani amacın varsa kendi düşündüğünü yaşamanın gerekliliği önemsiyorum . aksi taktirde ,,,amaçları olmayanlar amaçları olanlarındır ,,, her kişinin kendi amacını özgür düşüncesiyle yaşabilme dileğiyle,,,,,,,,

    saygılar

  3. Tuna teşekkür ediyorum yazdığın için.

    Elalemin benim hakkımda ne düşündüklerini kontrol ederek yaşamak (yani hep onlara iyi görünmek) beni bencil olmıyan bir insan yapmaz. Hatta böyle bir durumun gene bencillik olduğu söylenebilir. Ama tabi buda bir yaşama şekli.

    Derimki insanı hayatında neler çağırıyorsa o yönde dobra dobra giden bir insan bir dolu insanı mutlu yapar, bir dolusunuda kızdırır belki ama hayatının sonunda "keşke" demiyebilir.

    Yazının emeli okuru birşeye uyandırmak. Her yazdığımın münakaşası yapılabilir.

  4. Elalem ne diyecek diye düşünmek onların hayatını yaşamak ama hep kendi istediğin bir hayatı yaşamak da bencillik sayılmaz mı?

  5. yaptım hatalardan biriydi teşekkür ederim,ben başkalarının düşünceleriyle yaşamıyorum ki,elalemden banane,onlar ayıplayacak diye istediklerimi yapamıyacak mıyım :D Geride kalacak olan onun bunun kafasında aradasırada geçen düşüncelerse niye bukadar ciddi bu hayatınız, bu kadar önemli?

  6. Burcu, şöyle söyliyim. Bir yazımda insan aleminde teoremlerin çalışmadığını söylemiştim, yani fiziği matematiği yok insanların. Psikolojide, normali, anormali, akıl hastalıklarını, fobiaları, daha bir dolu insanlık haline formul getirmeye çalışıyor. Ve amacıda insanı "normal" düzeye getirmek. Kim için ne normal? Yok böyle şeyler diyorum. Herşey düşünce/inanç ve sorumlulukta yatıyor. Filozofi hep soru soruyor ben sorunun gücüne inanıyorum. Bu düşünclerimi savunan bir psıkiatrıst var kitabını Nerden Öğrendim sayfasına yazdım. Genede benim düşüncelerim bunlar, kendimle yaptığım antremanla geldiğim yerden konuşuyorum. Doğru veya yanlış değil, münakaşa edersen kazanırsın :)

  7. Psikolojiye inanmiyorum derken biraz acabilir misiniz hocam, ne kastediyorsunuz?

  8. Zunshine yazdığın için teşekkürler. Konu konuyu açıyor hep birkaçşey yazıcam yazdıkların hakkında.

  9. Merhaba, Bence hayat cok guzel olumlere ragmen okadar guzelki yasamaya deger hersey. Insan yasadikca bazi seyleri yasadikca buyuyor gelisiyor kendini gelistiriyor ve olaylarla basedebilme konumuna geliyor. Hayat gercekten cok guzel. Saygilar.

  10. hosbuldum hocam. gercekten oyle anlasılmak sadece kelimelerde gizli tuhaf bi sey. farklı acılardan bakmayı ogrense(m)k daha kolay olucak hersey.ama burdan ogrenmekte cok guzel ;) tesekkurler size…

  11. Sahte, hoşgeldin. Birşeyler gördüğüne sevindim. İlginç değilmi, herşey dil içinde yaşıyor. İki paragraf okudun bir şey gördün, hafifledin :) Psikolog falan değilim, mühendislik okudum esasında ama felsefeyi çok seviyorum ve psikolojiye inanmıyorum.

  12. oysa insanların kafasında bir kac dusunce olarak kalmak ne guzel seymiş. hep elalem ne der diye dusunenlerdenim bende simdi anlıyorum herseyi.cok tesekkur ederim bu yazınız icin. bu arada siz psikologmusunuz :D

  13. Öncelikle beni düşünerek gönderdiğiniz için teşekkür edrim ve tabii Gülçin Teyze’ye hemen bir rahmet okuyalım. Siteniz güzel olmuş ben Türkçe olanı okumayı terxih ettim. İki kafalı yaşamakla kasttetiğiniz ruh ve zihin ikilisinin birarada olmasını ifade ediyor sanıırm. Bu da anda kalmayı da gerektiriyor. Ana ve kendine teslim olmayı gerektiriyor. Farkındalığı gerektiriyor. Mutlu olmak istiyorum haykırışlarının ardında yatan yalan bu olsa gerek:Farkındalık.
    Ellerinize sağlık. Görüşmek dileğiyle. Türkiye’den selam…

Yorum Koyun

Get Adobe Flash player