…ama dedim ya gayriihtiyari oldu ve senin yazıların çıktı karşıma…Bu konular üzerine yani hayat felsefesi üzerine Bir kaç kitap okumuşluğum var robin sharma , ahmet şerif izgiören gibi…Hayatın güzelleştirmenin sırları diyelim kısaca..Ve öğrendiğim birşey varki ne mutluluk nede acı asla baki duygular değildir sen hangisini üzerinde taşımak istersen o seninle olur…Mutluluk istiyorsan formül bu sen onu taşıyacaksın nefes almanın bile mucize , mutluluk olduğunu algılyarak başlamak gibi..Biliyorum biliyorum fakat bazen boşluğa düşüyorum..En nefret ettiğim şey asık suratlı olmak ki şuanda beni bu konuda kimse geçemez..Hiçmi sendelediğin zamanlar olmuyor yani kritik anların mesela kendini boşlukta hissettiğin belki işe yaramaz yahut daha doğru bir tabir kullanmak gerekirse mutsuz..Bu gibi durumlarda ne yapmalı bilemiyorum..Ve neden anı değerlendirmiyoruz..Bildiğimiz halde bunu neden hayata geçiremiyoruz..Acı denilen şeyin yeteri varsa tükettim çok zamanlarda çok çok mutluluklarda yaşadım niyetim sonsuz mutluluk değil ki böyle bişey zaten yok..Niyetim nasıl ama nasıl sürekli pozitif olunur..Herşeyin artısını nasıl kendi dünyama nakledebilirim

birsey elde etmek icin mutsuz olmayi secenler bunu icgudusel olarak yapiyorlar. bu icgudusel davranis daha dogar dogmaz ortaya cikiyor. "aglamayana meme yok" sozu de bunu ifade ediyor. henuz istegini kendi cabasi ile elde edemeyen bir bebegin ilk basvurdugu care: aglarsam (kendimi mutsuz, caresiz birakirsam) birileri (beni seven yada halime aciyan) gelir bana yardim eder, ihtiyaclarimi karsilar.

yas ilerledikce, kendi basimizin caresine bakabilecek duruma geldikce bu aglama-sizlama-mutsuz olma durumlari yerini caba gostermeye birakir. ama bilinc altinda bir yerlerde bu daha bebek iken gelistirilmis davranis sekli sinsice bekler. kimi insanda cok, kimi insanda az, bu pusudaki cocukca duygu insanin kendisini en caresiz hissettigi bir anda ortaya cikiverir.

caresizlik ancak siz oyle olmaya karar verdiginiz zaman caresizliktir. gosterdiginiz caba sonucunda hala istediginiz seyi elde edememisseniz yapacaginiz sey daha cok caba gostermek, dusunup yeni teknikler, yontemler gelistirmek ama hic pes etmemektir. bazilarimiz icin istedigimiz seyi elde etmeye omrumuz yetmeyebilir. ama zaten hic kimse istediginiz sonucu alacaginizi garanti edemez. kaldi ki istediginiz seyi elde ettiginizde aslinda o seyin pek onemli olmadigini da farkedebilirsiniz (mecnun'un leyla'ya kavustugunda hissettikleri gibi). Aslolan surectir, sizin hayatinizi nereden yasamak istediginizdir. Isterseniz kendi yarattiginiz yuce bir hedef icin caba gostererek yasarsiniz, isterseniz daha bebek iken uyguladiginiz yonteme sarilir, aglayip sizlayarak, baskalarindan yardim (ask, sevgi, anlayis, arkadaslik vs.) dileyerek yasarsiniz. unutmayin, her ikisinde de istediginizi elde etme garantisi yok. ama yaptiginiz tercihe gore yasayacaginiz hayat muthis farkli. siz hangi hayati seciyorsunuz? Bu tercihi yaparken sizin farkinda olmadiginiz ama hep kafanizin icerisinde olan ve bu tercihinizi nasil yaptiginizi cok derinden etkileyen bir suru dusunce var. mutsuz davranma kararinin daha bebek iken yapmis oldugunuz bir tercih oldugunu bilmediginiz gibi. buna benzer, kendi verdiginiz ama kendi verdiginizi bile bilmediginiz bir suru diger kararlarin neler oldugunu ortaya cikarmak icin bu sitedeki diger yazilari mutlaka okuyun. bu siteye gelip de bu yazilanlari okudugunuza gore kendinizi kesfetme, kendinizi asma yolculuguna zaten cikmissiniz. yolunuz acik olsun.

Sevgiler, Guven

Bütün mesele bumu?

Mutlu olmak için hiç düşünmemekmi yoksa çok düşünmekmi lazım? Veya şöyle sorayım. Mutlu olmak için çok bilmekmi, okumakmı yoksa hiç bir şey ya da az şey bilmekmi gerekiyor?

Peki Düşünelim…

Ne kadar pozitif düşünürseniz düşünün sonunda ölüm var.

"Ölüm var gerisi yalan." diye bir söz var.

Ölüm eğer yok oluş ise buna inanmak en büyük mutsuzluktur. Burada yazılanların çizilenlerin hepsini tek kalemde çizecek bir gerçek varsa oda ölümdür.

Çünkü ölüm sondur. Sonsuz ayrılıktır. Sevdikleri için bir acı, ölen içinse sevdikleri sayısınca bir acıdır.

Taki ölümün yok oluş olduğunu düşünürseniz.

Ölüme yok oluş diyebilen biri bence mutlu olamaz. Eğer o mutlu ise düşünmüyor demektir. Yada düşünmek istemiyor.

Mutluluk kendini kandırmaksa bişey diyemem. Ama gerçekler gün gibi ortada.

Bence mutluluk değişkendir. Bir insan ne kadar sürekli mutlu olabilir ki? Gün güne uyarmı? Hayat acıları bize hiç dokunmazmı?

Oysa mutluluktan daha geniş bir kavram var. Asıl ona değinilmelki bence. Oda Huzur dur.

Mutluluklar sürekli olamaz ama huzurdur sabit olabilir. Huzurlu bir insanın mutsuz anları da olsa onları kolayca bertaraf eder.

Huzurlu olmak için vicdanların rahat olması gerekir.

Kul hakkı yememek, akıllı olmak gerekir.

Huzurlu olmak için ben değil, sen, o demek gerekir.

Huzurlu olmak için bu dünyanın faniliğini kabul edip, Allah'a, ahiret gününe iman etmek gerekir.

Gerçek huzur hakiki imandır.

Hakiki iman sahipleri ise elinden ve dilinden kimsenin zarar görmediği insanlardır.

Allah hepimizi gerçek imanı bulma yolunda zaman harcayanlardan eylesin.

Amin..