“ey güzel yazar iyi güzel konuşuyorsun ben kendimle barıştım dünyaya kürt olarak atıldım belki halim daha kötü olabilirdi diyorum mutlu olmaya çalışıyorum sen bunu kendini benden üstün görenlere anlatabilirmisin peki ya deli gibi sevdiğim çocuğa anlatabilirmisin ben anlatamadım”

Demet diyelim, yazmış bu sözleri. Hazırmıyız

“ben kendimle barıştım dünyaya kürt olarak atıldım belki halim daha kötü olabilirdi diyorum mutlu olmaya çalışıyorum sen bunu kendini benden üstün görenlere anlatabilirmisin“

Hemen söyliyim yazdıklarım sadece görüşlerimdir, beğenirsen tut, beğenmezsen at. Bunlar benim filozofime aittir sadece.

Demet, “beterin beteri vardır” olayı varya, gene insanı “beterde” bırakıyor. Nezaman nerden uydurdun dünyaya şu veya bu şekilde atılmış olmanın diğer atılmiş şekillerden daha iyi veya daha kötü olduğunu? İçine atıldığın dilin içinde yaşıyan “şunlar iyidir, bunlar kötüdür” geçmişte yaratılmış hala canlı konuşmalar olabilir ama evrende iyi veya kötü yok, dilde yaşayan kavramlar bunlar, lütfen neyin iyi neyin kötü olduğuna kendin karar ver. Sende toplumsun. Bugün Mevlanın Türk yada Arap yada Kürt yada İranlı olması farkedermi. İnsan olarak yücelmek belli bir dine, meshebe, ülkeye, ırka, yere atılmayı gerektirmiyor. Gör bunu lütfen. Diyorumki yücelik herkeze açık ve herkezde yüceliği başkasında görme antenleri var, seni yüce görmiyenlerle uğraşmak istiyorsan uğraş. Uğraşmak istemiyorsanda uğraşma. Başka insanları değiştirmeyi kendine bir hayat işi olarak iş edinirsin, ona göre bir hayatın olur, iş edinmezsende ona göre bir hayatın olur. Soru şu; ne istiyorsun? Hiç bir şey kendiliğinden değişmiyecek. Ama oturup sadece şikayet edersen mutsuzsun bunu bil.

“mutlu olmaya çalışıyorum”

Mutlu olmaya çalışmak yok. Çalıştıkca kaçar o, hep kovalarsın ömür biter. Mutluluk erişilecek bir yer değildir hiçbir zaman. “Ben mutluyum” bir ilandır, başlanacak bir yerdir. En büyük hatamız mutlu olmayı bir duygu olarak görmek. İyi duyguların peşinde insan oğlu. İstediklerimizi elde ettiğimizde hisedeceğimizi sandığımız duyguların peşindeyiz. Bu büyük bir tuzak. Çünkü duygular hep geçici. Bu gün “ben seni seviyorum çok mutluyum” diyen yarın kızıp gidiyor. Ne oluyor o duygulara? Duygulardan ve duygu için yaşamak insanın hayatını çalıştırmıyor. Hep geçici onlar.

“peki ya deli gibi sevdiğim çocuğa anlatabilirmisin ben anlatamadım”

Burda duygu olayına biraz daha girelim. Soru; sen duygunmusun? Yani nasıl “ben aşığım, ben mutluyum, ben üzgünüm, ben kızgının diyoruz. Bende soruyorum, sen duygularınmısın? Tabiki değilsin, çünkü bugün kızgın, yarın üzgünsün. O zaman sevdiğin kişi seni geri sevmiyorsa kötü bir duygu olacak sende ama sen o duygu değilsin. Peki, sen kimsin ozaman? İşte bu soruya cevap verdiğin an, duygularını sadece duygu olarak yaşıyıp her duyguda mutluluğu bulacaksın. Üzülsende mutlusun, çile çeksende mutlusun, kanser olsanda mutlusun, o çocukdan ilgi görmeyince kalbin param parçayken bile mutlusun. Radikal değilmi? Gücünü hiçbirşeye teslim etme, hele hele duygularına asla. İnsan oğlunun kendi duygularıyla bir ilişkiye girmesi gerektiğini düşünüyorum hisetme demiyorum, duygulardan kaçda demiyorum. Duygularımız biz değiliz diyorum.

Sevgi konusunda şunu bir oku derim.

Okuduğun için teşekkürler. Kızdıysan o bir duygu geçer. Amacım hep insanları düsündürmek ve “şuraya bakarmısın” demek. Kafan soruyla doluysan ne mutlu. Senin dışında cevap yok. Cevaplar hep içerde. Ve bulunacak cevapda yok, yaratılacak cevaplar var. İşte insanın gücü bu yaratıcılığın içinde yatıyor, herkezdede var.