Düyaya atılmış halimiziın bir şeklide içine atıldığımız lisan, yani Turkiye’ye atıldığıma göre bu ülkede kullanılan dil; Türkçe.Tabi içine atıldığim dil benden evvel burdaydı, Türkçe benle doğmadı benden evvel vardı ve ben onun içine atıldım, hatta Türkçe’ye düştüm diyebilirim. İlk başlarda çok kolaydı dil, konuşmaya, ve dili öğrenmeye başladiğimda; su, at, top gibi masum ve saf başladim, tabi büyüdükçe dil o saflığını ve masumluğunu yitirdi ve “doğru”, “yanliş”, “yapılır”, “yapılmaz”, “olur”, “olmaz” gibi kavramlarla beni kullanmaya başladi, tabi yaşım büyüdükçe öğrendikçe ve öğretildikçe kavramlar iyice kompleksleştiler, ve bugün düşünürsem, ben nekadar dili kullandığımi söylersem söyleyeyim, dilin beni kullandiğından şüphem yok. Hatta beni yarattiğıda bir gerçek. Ben Türküm dediğim zaman bu dilin esiri olarak konuşuyorum, ve hür olarak seçtiğim hiç birşey yok. Yanliş anlamayın Türklüğümden şikayetim yok, sadece gördüğümü göstermeye çalişıyorum sözlerimle. Bu yöreler içinde geçerli. İstanbul’da konuşulan Türkçe’ye atılmış bir insanın içine düstüğü Türkçe, Doğu Anadoludaki ile aynı değil. Tabi İstanbul’lu ile Doğudan bir insanın arasındaki tek fark, dünyaya nerde atıldıkları, gerisi bu atılışı takip etmek zorunda.

Şu söylenebilir: Dil dışıinda bilebileceğim birşey yok. Ve dünyanın hangi diline atildiysam o dilin içinde yaşiyan kavramlarin esiriyim, hür olduğum söylenemez ve zaman içerisinde bu kavramlar bana tamamen “bu benim düşüncem” dedirtebiliyor. Yani ben dili değil, dil beni kullanıyor. Alman filozof diyorki “Dil benliğin evidir.”

Bunun mutlulukla olan ilişkisi nedir peki diyeceksiniz. Dilimizde yaşayan ve dikkat etmeden kullandığımız, yani içine düştüğümüz genel kavramlar var. “Kader,” “alın yazısı,” “inşallah” gibi. Birde dikkat etmeden söylediğimiz; “Bu yaştan sonra olmaz artık,” “ailemden geliyor,” “ben öyle şeyler yapamam.” Bunlar tabi örnekler. Konuştuğumuzda, bu lafları kullanıyormuşunuz gibi görünüyor ama, laflar bizleri kullanıyorlar. Önümüzde tamamen açık duran dünyamızı bu önemsemeden kullandığımız laflarla iyice küçültebiliyoruz ve yaratıcı gücümüzü teslim ediyoruz laflarımıza.

Mutlu olmak istiyorsanız laflarınızın üstüne çıkın onlara emir edin. Kulaklarınızın hakimi olun, duyduğunuz şeylere verdiğiniz anlamları bilin.

Bakın Kurt Vonnegut’un bir romanından, dilin içine düştüğünü nekadar güzel anlatıyor:

Doğmamışlar, daha çıtı çıkmayan, masum yokluklara sesleniyorum. Hayata dikkat edin. Ben hayata yakalandım, hayat oldum. Ben masum bir yokluktum, sonra bir delik açıldı; birden içeriye sesler ve ışık girdi. Konuşmalar anlatmaya başladılar herşeyi. Söylenenler tartışılamazmış. Dedilerki ben küçük bir oğlan çocuğuyum, dedilerki adım Rudolph Waltz, dedilerki sene 1932 ve burası Mıdland City, Ohio. Hiç susmuyorlar, hala konuşuyorlar. Senelerdir üst üste yığdılar lafları. Şimdi ne diyorlar biliyormusunuz? Yok efendim sene bin dokuzyüz seksen sekizmiş,……Yok ben elli yaşındaymışım………hep masal… hep masal.. hep masal…..

Dördüncü ders.