Alman fılozoflardan birisi – dünyaya atılmış halimiz – den bahsediyor. Dünyaya atılmış halimiz – şöyle: Ben, Okan, dünyaya, 19 Mayıs 1958 gününde atıldım, Lahika ve Hakkı’nın çocuğu olarak atıldım, erkek olarak atıldım ve Türkçe diline, Türkiye’ye atıldım. Yani benim – dünyaya atılmış halim – benim karar vererek kendim için yarattığım bir hal değil, ben seçmedim bu hali, seçemezdim. Tabi tarih içinde her insanın – dünyaya atılmış hali – var, bu her insan için böyle ve değistirilemez. Bazımızın – dünyaya atılmış hali – içerisinde, sakatlık ve çeşitli hastalıkarda var. Ve, Istanbul’da zengin bir aileye atılmış olmak, yada Dogu Anadolu’da bir köyde, köyün en fakir ana babasına atılmış olmakda var. Milattan önce 10. asırda, Afrikada bir yerde dünyaya atılmış olmak var. Peki bunu anlamak neye yarıyabilir?

Burda, mutluluk açısından iki çok önemli olay var. Birincisi, insanın değiştiremiyeceği şeyleri bilip kabul etmesi. Bu “kabul etmek” konusuna değmemiz gerekli. İnsan bunun neye benzediğini pek bilmiyor. Hemen aydınlık getirelim. Hiç bastığınız yerle münakaşa ediyormusunuz? Düşünmediniz bile tabi böyle bir şey. Hatta ne biçim bir soru, anlamadım diyesi geliyor insanın. Soruyu tekrarlıyorum; Hiç bastığınız yerle münakaşa ettinizmi? Yani yerden hiç şikayetiniz oldumu? Yere bakıp bu niye ayağımın altında dedinizmi? İnsan yeri kabul etmiş vaziyette ve farkında bile değil bunun. İşte değiştiremiyeceğiniz şeyleri yeri kabul etmiş kadar etmeniz lazım diyorum. Bunu nasıl yapılacağını sonraki bir yazıda açıklayacağım.

İkinci önemli olay, atıldığınız hayatın içinde değiştirmek istediğiniz şeyleri çok iyi bilmek ve tüm zamanınızı burda harcamak. Basit gibi görünüyor ama bakalım nekadar basit. Trafikten şikayetçimisiniz? Trafiği değiştirme kararı alabilirsiniz ve zamanınızı orda harcıyabilirsiniz. Sadece şikayet ediyorsanız ve trafiği değiştirme kararı almadıysanız gücünüzü ve mutluluğunuzu umitsizliğe teslim etmiş vaziyettesiniz. Yani ikisinin ortası yok. Ya ben bunu değiştireceğim var yada kabul ediyorum bunu, yer gibi, var. İkisinin ortası mutsuzluk.

Bakın Kemalettiın Kamu negüzel anlatıyor bir çobanın dünyaya atılmış halini:

Daha deniz görmemiş bir çoban çocuğuyum,
Bu dağların eski aşinasıdır soyum,
Bekçileri gibiyiz ebenced buraların ..
Bu tenha derelerin,bu vahşi kayaların
Görmediği gün yoktur sürü peşinde bizi,
Her gün aynı pınardan doldurur destimizi
Kırlara açılırız çıngıraklarımızla.

Okuma yok, yazma yok, bilmeyiz eski yeni,
Kuzular bize söyler yılların geçtiğini.
Arzu, başlarımızdan yıldızlar gibi yüksek;
Önümüzde bir sürü, yanımızda bir köpek,
Dolaştırıp dururuz daüssılayı.
Her adım uyandırır ayrı bir hatırayı!

Anam bir yaz gecesi doğurmuş beni burda;
Bu çamlıkta söylemiş son sözlerini babam,
Şu karşıki bayırda verdim kuzuyu kurda,
Suna’mın başka köye gelin gittiği akşam.
Gün batar, sürü yatar sararan bir ayla,
Çoban hicranlarını basar bağrına yayla..
Kuru bir yaprak gibi kalbini eline al
Diye hıçkırır kaval;

Bir çoban çocuğusun olmasan bile koyun,
Daima eğeceksin başkalarına boyun.
Hülyana karışmasın ne şehir, ne de çarşı;
Yamaçlarda her akşam batan güneşe karşı
Uçan kuşları düşün geçen kervanları an..
Mademki kara bahtın adını koydu çoban!

Nasıl yaşadığımdan, ne içip yediğimden,
Çıngırak seslerinin dağlara dediğinden
Anlattı uzun uzun…

Şehrin uğultusundan usanmış ruhumuzun
Nadir duyabildiği taze bir heyecanla..
Karıştım ogün bugün, bu zavallı çobanla,

Bingöl yaylalarının mavi dumanlarına,
Gönlümü yayla yaptım Bingöl Çobanlarına.

Üçüncü ders.